Hardlopen: Bekijk hier de actuele uitslagen!

Deelnemers Dreamteam 2017-2018

Claudia Gerards

Mijn naam is Claudia Gerards. Ik ben 44 jaar oud en moeder van drie geweldige kinderen (15, 14 en 11 jaar), waar ik super trots op ben. Sinds april 2012 heb ik een hele lieve vriend Ron, mijn soulmate. In 2011 ben ik begonnen met hardlopen en zou mee doen aan een hardloopwedstrijd, maar helaas door een blessure kon dit niet en ben ik een tijdje moeten stoppen met hardlopen. In oktober 2012 een nieuwe blessure, waardoor mijn hardloopschoenen achter in mijn kast belanden en tot op heden er niet meer uit zijn gekomen.

En toen kwam ineens via Facebook een berichtje over het Venloop Dreamteam voorbij en ik dacht dit is mijn kans. Toen heb ik een mail gestuurd met onderstaande tekst: Waarom ik mee wil doen, ik wil weer aan mezelf werken en trots zijn op mezelf. Op dit moment ren (hardloop) ik heel veel achter mijn drie kinderen aan, ren van de ene baan naar de andere en noem maar op. Maar het levert me niet datgene op wat ik zou willen en dat is afvallen en me weer happy in mijn lijf voelen. Afvallen dat is wat ik wil en moet. Ik wil een goed voorbeeld zijn voor mijn drie kinderen en een goede begeleiding bij het hardlopen is van groot belang. Mijn schoenen staan nu achterin mijn kast, maar hopelijk mag/kan ik ze er binnenkort weer uithalen en van het stof ontdoen, het word gewoon weer tijd voor Claudiatijd.

En dan het grote wachten. Mag ik meedoen? Krijg ik deze kans? Dan een dreamteammailtje, oei....spannend...en YESSSSS, ik ben uitgekozen, ik hoor erbij.

Grietje ten Have

Ik ben Grietje ten Have, 56 jaar en getrouwd met Jan. Samen hebben we twee zonen, Niels en Falko en twee schoondochters, Sarah en Eline. Ik woon in Blerick. Sinds 2001 weet ik dat ik de ziekte van Waldenström heb. Dit is een vorm van Chronisch Lymfatische Leukemie. Nadat het ongeveer 10 jaar goed is gegaan met mijn gezondheid, was er ongeveer zes jaar geleden een jaar met chemokuren nodig. Hier heeft de ziekte een flinke klap van gehad en kon ik weer even vooruit. Ongeveer anderhalf jaar geleden ging het weer mis. Nieuwe chemo’s hielpen niet voldoende en uiteindelijk was er een stamceltransplantatie nodig om er weer een tijd tegen aan te kunnen. Genezen kan ik niet, maar door de behandeling hoop ik weer een aantal jaren vooruit te kunnen. Het gaat nu goed met me. Direct na de behandeling was de conditie geheel weg. Honderd meter wandelen, ondersteund door mijn gezin, dat was het dan wel. Nu wandel ik weer geregeld vijf kilometer en soms wel wat meer. Trappenlopen en joggen is echter nog te hoog gegrepen.

Door mijn zwager Henk ben ik enkele keren gewezen op de mogelijkheid om mij op te geven voor het Dreamteam. Aanvankelijk heb ik hier mee gelachen, immers vijf kilometer hardlopen…..dat is voor mij onbereikbaar. Nu echter is de spreekwoordelijke knop om gegaan en heb ik mij aangemeld om mee te mogen doen met dit Dreamteam. Op vrijdag 18 augustus kreeg ik rond de middag een telefoontje van mijn man. Hij had zojuist via de mail bericht gekregen dat ik was uitgekozen om mee te mogen doen. Wow, het gaat gebeuren. Mijn doel is heel eenvoudig en simpel. Ik wil graag vijf kilometer kunnen hardlopen. Niet meer en vooral niet minder. Met steun van de begeleiding en de overige teamleden moet dit gaan lukken. En anders zullen de duizenden toeschouwers van dit waanzinnige evenement mij wellicht kunnen steunen. Ik ga er in ieder geval voor!

Rene Joosten

Mijn naam is Rene Joosten, 48 jaar oud. Ik woon samen met Nathalie en we hebben drie dochters. Ik sta elk jaar op de Parade te kijken en denk wat een mooie prestatie leveren die mensen! Ik heb er zelf ook voor proberen te trainen, maar fysiek ging het niet lekker... Misschien is het op de verkeerde manier lopen.. verkeerde techniek... ik heb geen idee

Een ding weet ik zeker mijn carrière als vrachtwagen chauffeur heeft ook niet echt meegewerkt aan mij conditie. Veel rugklachten en natuurlijk steeds vechten tegen overgewicht.

In ieder geval is dit een grote kans om een nieuwe start te maken in het leven, na toch wel een lastige periode. Ik heb veel lichamelijke klachten, voornamelijk in mijn rug en een verkeerde ademhaling. Daarnaast heb ik niet echt een goede baan kunnen vinden en ervaar daardoor veel onzekerheden en het gevoel dat ik met dingen bezig ben waar ik eigenlijk niet achtersta. Maar goed, we komen er wel uit. Sporten is goed voor lichaam en geest, dus hopelijk werkt dit mee aan een nieuwe weg.. We gaan er voor de 110 % voor!

Sandra Kleuskens

Ik ben Sandra Kleuskens, 45 jaar oud en woonachtig in Swolgen. Ik ben getrouwd met Patrick Kleuskens en wij hebben samen twee kinderen Camiel (13) en Ise (11). Ik las over het Venloop Dreamteam op Facebook en dacht meteen deze kans wil ik grijpen! Ik ben in 2010 begonnen met hardlopen, aangestoken door mijn man die al veel marathons gelopen heeft. Zelf loop ik met vooral veel gezelligheidsloopjes mee zoals de Weir Venloop, Marikenloop, Ladiesrun, etc. Ook nooit toptijden, maar mijn doel is altijd als ik maar lekker bezig blijf.  Mijn langste afstand is altijd 10 km geweest en dacht ook altijd bij mijzelf een halve marathon is niet voor mij weggelegd.

We hebben dit jaar een moeilijke periode gehad we zijn in twee weken tijd mijn vader en schoonvader verloren. Mijn vader leed al enkele jaren aan een heftige vorm van COPD (longziekte). Als hij zich gedoucht had, had hij bij wijze van spreken er al een marathon opzitten, zo weinig lucht had hij. Vaak als ik aan het rennen was moest ik er aan denken, hoe dankbaar je kan zijn als je gewoon makkelijk kunt ademen. Twee weken nadat mijn vader op de IC is overleden, overleed mijn schoonvader plotseling aan een aneurysma. Heel onwerkelijk en niet te bevatten. Even wordt je met beide benen op de grond gezet en besef je weer dat je alles uit het leven moet halen.

Daarom ben ik zeer verheugd dat ik één van de gelukkige ben die mag deelnemen aan het Dreamteam! Wat een uitdaging. Ik heb er ongelooflijk veel zin! Zou het mij dan echt gaan lukken een halve marathon te gaan lopen?!!!

14 oktober ga ik in Zuid Afrika 10 km lopen daar kijk ik ook naar uit. Mijn man en zijn kameraad lopen daar de marathon (ze hebben dan hun doel bereikt en op ieder continent een marathon gelopen).

Ik ben in juni ook nog begonnen met afvallen, momenteel ben ik 7,5 kilo kwijt en heb er nog 6 te gaan. Ik ben er van overtuigd dat die kilo’s snel zullen verdwijnen met de serieuze training.

Ik ben er klaar voor!! Venloop here I come!

Juul Ophelders

Een introductie stukje over mezelf schrijven, is mijn eerste opdracht als lid van het Venloop Dreamteam.

Ik ben Juul Ophelders, 33 jaar en woonachtig in Velden. In het dagelijks leven ben ik werkzaam bij de Eredivisieclub VVV-Venlo als management assistente, waar ik al bijna 6 jaar met heel veel plezier werk.

Waar ga je aan beginnen als je je aanmeld voor het Dreamteam? Ja, dat vraag ik mij ook af, maar ik ga het ook heel snel ervaren, want ik hoor erbij! Mijn uitdaging wordt een compleet weekend, want ik ga op zaterdag 40 km wandelen en zondag 21 km hardlopen. Nu hoor ik u denken terwijl u het leest “die is niet wijs’ en misschien klopt het wel een beetje maar waar een wil is, is een weg en het wordt een leuke/leerzame, maar ook zware weg. Maar dat vergeet je als je zondag over de mooiste straat van Venlo loopt.

Al acht jaar loop in de Nijmeegse Vierdaagse (4 x 50km) en ieder jaar is het weer een uitdaging, haal ik het ja/nee. Na aflopen jaar met niet al te veel moeite dit gehaald te hebben ben ik toch eens gaan denken aan iets anders en dan kom je als snel bij de Weir Venloop uit. Ook hier wandel ik al enkele jaren de 40 km op zaterdag, en zondag de 10 km hardlopen. Er wordt mij ook elk jaar de vraag gesteld “Juul waarom niet de 21km?”. Dat wuifde ik natuurlijk altijd weg, want 21 km, weet je hoe ver dat is.

Ik lag op de bank en zag op Facebook voorbij komen dat je je kon aanmelden voor het Dreamteam, ik las het maar niet meteen gereageerd. Toch bleef het in mijn hoofd spoken en uiteindelijk heb ik toch de stoute wandel/renschoenen aangetrokken en een e-mail gestuurd. Na enkele weken kwam het bericht, ja ik hoor erbij! Tof, maar ook waar ga ik aan beginnen, maar wat heb ik er zin in.

Met mijn mede teamleden allemaal een eigen uitdaging, maar als mooi einddoel de mooiste straat van Venlo te rennen en die felbegeerde medaille binnen te halen!

Audrey Smits

Mag ik me voorstellen, ik ben Audrey Smits, veertig jaar jong, samenwonend in Belfeld en moeder van dochter Joyce van tien jaar.

Door het hardlopen van onze dochter ben ik besmet met het hardloopvirus.. toen ik haar bij de bambinoloop van de Weir Venloop niet bij kon houden, heb ik de stoute hardloopschoenen aangetrokken en me aangemeld bij Mama Moves in Reuver. Samen met de andere mama's loop ik hier nu sinds een jaar of vier.

Hier heb ik ook mijn hardloopmaatje Miriam ontmoet en samen hebben wij al heel veel wedstrijden door het hele land bezocht.

Na de eerste training was ik blij dat ik Evy les 1 zonder veel spierpijn had afgerond, maar het virus ging door mijn hele lijf.. en beetje bij beetje maakte ik vorderingen. zal ik de 5 km halen, opbouwen naar 10 km. Toen dit allemaal lukte was daar de grote uitdaging: de halve marathon van de Venloop. Deze heb ik in 2016 gelopen. Wat een groot feest is dat, van start tot finish....

Maar toen begon het leed dat blessure heet, mijn hoofd wil heel graag hardlopen, maar mijn lichaam kon het allemaal niet meer bijbenen. Iedere keer ging het wel weer, maar toch, pijntje hier pijntje daar...

Toen ik vorig jaar november veertig jaar werd, dacht ik: nu begint het hardloopleven, maar helaas dat was van korte duur.
Twee weken later stond ik goedgetraind aan de start van de Zeven Heuvelenloop in Nijmegen, maar hoe ik de finish heb gehaald.. met tranen over mijn wangen. Van deze run ben ik tot op heden geblesseerd geweest, maar sinds enkele weken heb ik groen licht van de fysiotherapeut om weer langzaam op te bouwen.

En alsof het zo moest zijn, toen las ik het oproepje van het dreamteam van de Venloop. Vol goede moed heb ik toen mijn verhaal op papier gezet, en tot mijn verbazing ben ik ook nog uitgekozen als Venloop Dreamteamlid.

Ik hoop dat ik onder goede begeleiding weer de hardloop-fun kan vinden en blessurevrij volgend jaar aan de start van de Weir Venloop kan verschijnen. In mijn dromen loop ik dan de halve marathon, maar de tijd zal leren welke afstand dan bij mij past. Dromen... durven... DOEN.

Theo Verhaegh

Ik ben Theo Verhaegh, geboren in 1959 en inmiddels alweer 35 jaar gelukkig getrouwd en vader van vier kinderen. Van beroep uit ben ik bouwkundige en na ons huwelijk hebben mijn vrouw en ik een paar jaar in Zuid-Oost Afrika gewoond en gewerkt.

Na terugkomst in Nederland hadden we het geluk dat we mijn ouderlijk huis, een oude boerderij van mijn ouders in Wellerlooi, konden overnemen. Er zat een mooi stukje grond bij en we hebben er een hobby boerderij van gemaakt, waar onze kinderen gelukkig, vrij en gezond konden opgroeien.

Aan dit gelukkig leventje kwam in 2000 een vrij abrupt einde toen ik met onverklaarbare vermoeidheid en spierklachten in de ziektewet terecht kwam. Na twee jaar van onderzoeken, het ene ziekenhuis in, het andere weer uit, werd er in 2002 in het Radboud UMC de diagnose; ziekte van Brody vastgesteld. Dit is een zeer zeldzame, ongeneselijke spierziekte waarvan ook vandaag de dag de oorzaak nog steeds niet bekend is. Hierdoor ben ik op 42 jarige leeftijd volledig arbeidsongeschikt geworden en mijn hele gelukkige leventje stortte volledig in elkaar. Na enkele jaren van vallen en opstaan, veel experimenteren met medicijnen en een drastisch aangepaste levensstijl, werd mijn ziekteverloop gelukkig redelijk stabiel.

Om nog iets nuttigs te doen te hebben en niet de rest van mijn leven als een zombie op de bank te blijven zitten, hebben we in 2005 een stichting opgericht en van onze hobby boerderij een kinderboerderij gemaakt. Dit is dank zij veel hulp van mijn vrouw en kinderen en vele vrijwilligers gelukt en nu ben ik alweer twaalf jaar beheerder van kinderboerderij “De Loi”. Voor mij een zinvolle dagbesteding waar ik veel energie uit put en veel plezier en voldoening aan beleef.

In 2014 kwam er opnieuw een klap, toen er bij mijn dochter, Bonnie, dezelfde spierziekte werd vastgesteld. Erfelijkheid? toeval??? Niemand heeft er een antwoord op. In 2015 ben ik voor het eerst in contact gekomen met de Weir Venloop. Bonnie had zich namelijk tijdens haar revalidatieprogramma als doel gesteld om mee te doen aan een hardloop wedstrijd. Ze heeft zich toen aangemeld en is lid mogen worden van het Venloop Dreamteam van de tiende editie van de Weir Venloop.

Omdat Bonnie, in verband met medicijngebruik, geen auto mocht rijden had ze een taxichauffeur nodig om naar Venlo naar de trainingen te kunnen gaan. Toen ik na afloop van de eerste trainingsavond rillend van de kou langs de kant van de baan stond, kwam trainer Henk naar me toe en haalde me over om de volgende keer in trainingspak en op de gymschoenen te komen en mee te doen.

Ondanks mijn bezwaren; dezelfde ziekte als Bonnie, 56 jaar en al minstens 35 jaar niet meer gesport, heeft hij mij over de streep weten te trekken. En het mooiste was dat ik het ook nog leuk vond en steeds leuker ging vinden. Zo werd het hardlopen een nieuwe hobby. We hebben er heel veel aan gehad en veel plezier aan beleefd en het heeft ons zo’n geweldige boost gegeven dat we samen de 10 km hebben uitgelopen tijdens de jubileum editie. Het was een geweldige en onvergetelijke ervaring en we zijn ook allebei blijven hardlopen daarna, met als doel om in 2016 samen de halve marathon te lopen.

Jammer genoeg is het echter allemaal heel anders verlopen. We hebben allebei een flinke terug val gehad en de editie van 2016 aan ons voorbij moeten laten gaan. Vastbesloten dat het dan maar in 2017 moest gaan gebeuren, bleek ook dit geen haalbare kaart te zijn en hebben we zelfs ons startbewijs voor de 10 km moeten omruilen voor de 5 km.

Gelukkig gaat het nu met ons beide weer een stuk beter en moet 2018 toch echt het jaar van de halve marathon gaan worden! Helaas moet Bonnie, mijn running mate, weer afhaken. Ditmaal echter om gunstige omstandigheden, ze is namelijk in blijde verwachting van ons eerste kleinkind.

Om een belofte aan mezelf waar te maken, voor Bonnie die nu zelf niet mee kan doen en straks tegen mijn eerste kleinkind te kunnen zeggen dat opa toch voor zijn zestigste een halve marathon heeft gelopen, heb ik besloten er vol voor te gaan. Dit alles geeft mij ook de extra motivatie om na veertig jaar stevig gerookt te hebben en na twee eerdere mislukte pogingen, nu dan ook definitief te stoppen met roken. Ook hier geldt; drie maal is scheepsrecht!

Het zou toch geweldig zijn als ik als lid van het Venloop Dreamteam, met Henk als coach het echt waar zou kunnen maken. Wat zou het mooi zijn als mijn droom uit zou kunnen komen.

2018!  Mijn eerste kleinkind. Gestopt met roken. En de halve marathon lopen bij de mooiste hardloop wedstrijd die er is!

Roos Waarsing

Ik ben Roos Waarsing, veertig jaar jong en mama van drie kindjes. Ruim drie jaar geleden werd mijn man gevraagd of hij een tijdje voor zijn werk naar München, zuid Duitsland, zou willen gaan. Wij hebben toen besloten om het avontuur aan te gaan en zijn in de zomer van 2014 die kant op verhuisd. De jongste was destijds twee en was eerst thuis bij mij en later op de Kindergarten. De twee oudste zaten op school. We deden ons best om de taal te leren en in het weekeind genoten we van de bergen en alle mooie dingen die München te bieden had. December 2015 kreeg ik de diagnose baarmoederhalskanker. Vanaf dat moment kwamen we terecht in een emotionele achtbaan die maar door bleef denderen. Ik ben vrijwel direct geopereerd, waarbij een complicatie optrad: acute compartment syndroom in mijn been. Hiervoor moest ik met spoed weer naar de operatiekamer. Er is mij destijds verteld dat ik er rekening mee moest houden dat ik nooit meer zou kunnen hardlopen. Dat was wellicht nog moeilijker te accepteren dan de diagnose kanker, want hardlopen was altijd mijn uitlaatklep. Ik was geen fanatieke loper, maar hield er wel van om regelmatig met een groep vriendinnen al kletsend en rennend aan onze conditie te werken. Lekker in de buitenlucht te zijn. Na 23 dagen kwam ik thuis met een rollator en krukken en moest ik opnieuw leren lopen, tussen de bestralingen en chemo door. Ik ben fysiotherapeute dus wist hoe het moest, maar dat maakte het niet makkelijker. De ene complicatie volgde de andere op, waarvoor ook weer de nodige operaties. Uiteindelijk ben ik  tien keer geopereerd tussen kerst 2015 en kerst 2016.

Van de zomer zijn wij weer terug verhuisd naar Venlo. Qua hardlopen is de Weir Venloop wel het evenement van Venlo. Ik heb tien jaar geleden al een keer de Venloop gelopen, toen mijn dochter negen maanden oud was. Destijds dacht ik, nooit meer een 10 km! Gelukkig zijn er nu meerdere afstanden! Ik had al geprobeerd weer te lopen en het gaat aardig, alleen de conditie ontbreekt behoorlijk. Zodoende keek ik naar de website van de Venloop met het idee om de 5 km te proberen in Maart. Toen las ik over het Venloop Dreamteam en dacht dat zou geweldig zijn voor mij, want ik kan wel wat steun gebruiken om het lopen weer goed op te pakken! Ik dacht, als ik het wil, moet ik me nu opgeven. Ongeveer twee weken later kreeg ik bericht dat ik was geselecteerd! Ik vind het super spannend en doodeng tegelijk. Ik ga voor de 5 km, maar stiekem hoop ik dat ik misschien de 10 km haal. Wie weet!

Uw internetbrowser is verouderd.

Voor een goede weergave is een recente versie van uw browser vereist. U kunt uw browser vernieuwen door de nieuwste versie te downloaden en te installeren.