img-agendaimg-mailTekengebied 1Combined Shape

Blog Dreamteam

Blogs Dreamteam 2018-2019

Blog Froukje Schell - deelnemer - 18-02-2019

Dagboek van een ‘dreamer’
Hardlopen met hobbels op de weg

Augustus 2018 – inschrijving en selectie
Op de Facebookpagina van de Venloop verscheen een berichtje. Ze zochten deelnemers voor het Dreamteam. Ik stuurde het door naar mijn vader. “Is dit niet wat voor jou? Misschien lukt het met deze begeleiding wél om de 10 km te rennen…” Na even twijfelen schreef mijn vader zich in. Vrijwel meteen besloot ik me ook in te schrijven, ons doel was immers om samen de 10 km van de Venloop te rennen. Toen we op 24 augustus het bericht kregen dat we allebei waren geselecteerd, waren we ontzettend blij en dankbaar voor deze enorme kans! Nog dezelfde week maakten we kennis met onze trainers en de andere ‘dreamers’ tijdens een kick-off. We krijgen te horen dat de trainingen plaatsvinden op woensdagavond en zaterdagochtend en dat brengt voor mij een praktisch probleempje met zich mee. Op woensdagavond vindt namelijk ook mijn voetbaltraining plaats. Na overleg met mijn voetbalteam heb ik besloten voor de volle 100% voor het rennen te gaan. Ik schrap mij voetbaltraining op woensdag en mijn sportschema voor de komende tijd is gemaakt: woensdag hardlopen op de baan, vrijdag voetbaltraining, zaterdag afstand hardlopen en op zondag voetbalwedstrijd.

September 2018 – start van de trainingen
Op 9 september stond de eerste training gepland op Sportpark Vrijenbroek. Met de stralende zon op onze nieuwsgierige en toch ook wel ietwat gespannen koppies, lieten Henk en Irus ons de basis van het hardlopen zien. We hebben veel geleerd over techniek, loopscholing, warming-up en cooling-down, maar nog niet écht gerend. In de daarop volgende trainingen begonnen we het hardlopen langzaam op te bouwen. Ook werd er duidelijk dat we op woensdag altijd op de baan trainen en op zaterdag ‘naar buiten’ gaan. Als ‘Baolders maedje’ ben ik niet heel bekend met de Venlose natuur en ik stond de eerste keer dan ook versteld van de pracht van het Jaomerdal. Wat een geluk dat dit natuurgebied direct naast ons sportpark ligt! Half september stond er nog een weekje vakantie in Macedonië gepland, waardoor ik niet kon trainen. Ik was bang dat ik meteen achter zou lopen op het team, maar dat was gelukkig niet het geval.

Oktober – het gaat lekker!
Alles gaat van een leien dakje. Waar veel teamleden helaas te maken krijgen met pijntjes en blessures, gaan de trainingen bij mijn vader en mij super. We genieten van de trainingen, worden met de week enthousiaster en het feit dat we na zo’n korte periode al 10 km aan een stuk hardlopen, maakt ons stiekem ook wel een beetje trots. Ik merk dat ik erg graag ‘buiten’ ben en een ontzettend lekker gevoel krijg van het lopen in de natuur. Ook vind ik het mooi om te zien welke enorme groei teamleden doormaken. Het is duidelijk dat de aanpak en trainingen van Henk en Irus succesvol zijn. Pap en ik beginnen ons voorzichtig af te vragen of er voor ons meer dan 10 kilometer mogelijk is op 31 maart…

November – nieuwe kleding en griep
Langzaam begint het buiten kouder en natter te worden en dat betekent dat er een nieuwe hardloopgarderobe aangeschaft moet worden. Met producten zoals gevoerde broeken, sjaaltjes, thermoshirts en oorwarmers, zorgen we ervoor dat het ook in deze weersomstandigheden prettig rennen blijft. Het herfstachtig weer brengt voor mij echter ook een flinke griep met zich mee en dus moet ik enkele trainingen laten schieten. Balen, het ging net zo goed. Als ik in de daaropvolgende weken ook nog niet op volle kracht kan trainen door de nasleep van deze griep (pijn aan de ribben, ingeleverd op conditie) merk ik voor het eerst hoe het is om te hardlopen als het even wat minder gaat. En eigenlijk is het prima om dat ook eens te ervaren. Des te meer waardeer ik namelijk het plezier dat ik normaal in de trainingen heb! Gelukkig helpen de opbeurende woorden van mijn teamgenoten en het goede advies van Irus me weer op weg. Het duurt niet lang of ik ben weer op hetzelfde niveau als de groep. Ik geniet weer als voorheen!

December – blessureleed
Het is vrijdag 7 december 2018, de laatste voetbaltraining voor de winterstop. We trainen in de zaal, want de buitentrainingen zijn afgelast. Na 20 minuten ballen gebeurt er iets waarvan ik hoopte dat het mij –zeker in aanloop naar de Venloop- bespaard zou blijven… Mijn enkel klapt om en wordt vrijwel meteen dik en blauw. Ik herken dit van teamgenoten en weet dan ook al voor ik een arts heb gezien dat ik een flinke scheuring heb in mijn enkelbanden. Dat kan ik niet gebruiken en al helemaal niet nu ik zo intensief train voor de Venloop! Ik baal als een spreekwoordelijke stekker en zie de Venloop al aan me voorbij gaan… Waar ik me vorige maand nog druk maakte om een simpel griepje, hoopte ik nu dat ik griep had in plaats van gescheurde enkelbanden! Al snel weet ik echter een knop om te zetten. Dit is gebeurt, helaas, niets meer aan te doen. Nu vooruit kijken en volop werken aan het herstel! De fysio bevestigt inderdaad mijn vermoeden en samen stellen we een behandelplan op. Ik herstel bewonderenswaardig snel en 2e Kerstdag, ren ik (weliswaar met brace, maar wél pijnloos) de Kasteelloop in Horst samen met mijn teamgenoten. Ik ben weer ‘back on track’ en besluit tot aan de Venloop niet meer te voetballen, om nóg een blessure te voorkomen.

Januari – domme pech!
Ik kan al snel weer met de groep meetrainen en heb dus gelukkig weinig ‘last’ gehad van mijn blessure. Ook lopen over losse zand of zelfs ongelijke ondergronden in het bos gaat weer als vanouds. Om wat wedstrijdervaring op te doen, loop ik de Heldense Bossencross met Irus! Ik ben inmiddels alweer ruim een maand aan het trainen na mijn blessure en heb weer volop vertrouwen in de Venloop! Pap en ik hebben het zelfs over ‘een hardloopleven’ na de Venloop. “Gaan we bij een vereniging?” “Wat zijn de mogelijkheden?” We hebben het bekende hardloopvirus te pakken!
Het enthousiasme is echter van korte duur, want geloof het of niet, maar op 27 januari tijdens mijn hardlooptraining scheur ik wederom mijn enkelbanden. Dezelfde enkel, dezelfde ‘knak’, dezelfde pijn… Dit kan toch niet?! Er spookt van alles door mijn hoofd. “Ben ik de vorige keer te snel begonnen?” “Is dit gewoon domme pech?” “Gaat mijn Venloop nog wel door?” “Ben ik niet voorzichtig genoeg geweest?” “Had ik maar…” “Wat als…”. Vragen waar ik geen antwoord op krijg, maar feit is dat ik opnieuw moet herstellen. Wederom pootje hoog, goed koelen, rust nemen en goed naar mijn lichaam en de fysio luisteren. Ik baal. Ik wilde alles uit deze unieke en eenmalige kans halen… Kijken waartoe ik op sportief gebied in staat was. Er had zoveel meer ingezeten… Ik denk dat ik blij mag zijn als ik mijn oorspronkelijk gestelde doel –op zaterdag 40 km wandelen en op zondag 10 km rennen- überhaupt ga halen.

Februari –  Knallen!
Na wederom een herstel van drie weken mag ik weer voorzichtig beginnen met trainen. In overleg met de fysio en de trainers is afgestemd dat ik in ieder geval tot aan de Venloop mijn enkel bij elke training intape. Daarmee voorkom ik hopelijk dat er nóg een keer iets gebeurt. Op zaterdag 9 februari heb ik de volledige training (heuvels!) met het team mee kunnen doen. Na weken van pech, kan ik me vanaf nu weer voor 100% geven. Ik ga nog enkele weken flink knallen om mijn doel eind maart te behalen!

Groetjes,

Froukje Schell

 

Blog Peter Schell - deelnemer - 08-02-2019

Hoi,

Inmiddels ben ik zo’n 4 maanden lid van het Dreamteam 2019 en fanatiek aan het trainen voor het door mijn gestelde doel; zaterdags 30 maart 40 km wandelen en zondag’s 31 maart 10 km hardlopen binnen het uur en dat samen met mijn dochter Froukje. Aangezien ik bij het begin van de trainingen nog met vakantie was, kon ik pas vanaf week 3 mee instromen. Een kleine achterstand had ik dus, even wennen aan het team en ervaring opdoen hoe het er aan toe gaat in zo’n groep.

Het bleek dat er in 2 groepjes getraind wordt; de beginners die voor de 5 km gaan en een groepje van ietwat gevorderden met 10 km of verder als doelstelling. Complete schema’s werden er opgesteld om op een verantwoorde wijze te komen tot ieders gesteld doel. Er wordt tussen de trainers elke training professioneel geëvalueerd; wie kan wat, wie maakt welke progressie, wie heeft een blessure en moet bij bepaalde zaken ontzien worden. etc etc. Het groepje van beginners traint onder de bezielende leiding van trainer Henk ten Have; het andere groepje onder leiding van trainster Irus Rondeel, zelf ook een fanatieke hardloopster.

Overkoepelend onderhoud Henk Houthooft de contacten met de Venloop organisatie en begeleid zeer betrokken alle organisatie technische zaken als fotograaf/hardloopjasjes/handschoenen/coördinatie plaatsing foto’s en blogs op de website. Al met al een zeer bevlogen team van specialisten die ons zeer betrokken begeleiden met maar 1 doel; onze eigen doelstelling zien te realiseren.

 

Maar nu weer even terug naar mezelf;
2x per week (woensdagavond en zaterdagmorgen) op de fiets van Baarlo naar Vrijenbroek; een goede warming-up! en weer naar huis; een prima cooling down. 23 september de eerste training. Wat onwennig voor het onbekende, doch dat maakte al snel plaats voor respect voor de trainers en hoe ze communiceren met alle deelnemers; op een begrijp baar niveau, duidelijk en met begrip voor ieders situatie.

Deze week begonnen in de beginnersgroep aangezien het uiteraard niet bekend was hoe mijn lichamelijke gesteldheid/fitheid was. Dat bleek erg mee te vallen, waarschijnlijk omdat ik toch ook al geruime tijd 2x per week aan spinning deed. Een week later werd ik ingedeeld in de ietwat gevorderden groep en na enkele weken vond ik zelf dat ik daar toch al behoorlijk mee over kon (als oudste deelnemer binnen het team). Week na week werd er progressie geboekt en ik (maar ook de rest van het team) ging het steeds leuker vinden om te doen. Het werkt echt wel verslavend. Ik moet zeggen dat het groepje wel wat uitgedund werd, aangezien Wendy verstek moest laten gaan met achillespeesklachten, en de andere Peter met klachten die de kop opstaken vanwege zijn spierziekte.

Op 21 oktober was er de Bridge to Bridge run, waar ik echter nog niet aan mee deed was net te vroeg, moest nog wat meer getraind worden om die afstand vol te houden. De trainingen liepen verder voorspoedig, en er kwam een derde (eigen) trainingsdag bij op maandagavond. Toen Froukje eind november haar enkelbanden scheurde tijdens de laatste training van het voetballen voor de winterstop, heb ik een aantal weken op de zaterdagen privé training van Irus gehad aangezien Peggy vanwege haar werk vaak op zaterdag niet aan de training kon deelnemen. Wat zijn er toch veel mooi routes mogelijk in en rond het Joamerdal!

De volgende uitdaging zou de Orion nieuwjaarsloop zijn op 6 januari; helaas voor mij was dat echter dezelfde datum als de eerste Venloop wandel oefentocht. Ik wilde toch wel wedstrijdervaring opdoen en schreef me in voor de Kasteelloop in Horst op 2 de kerstdag 26 december. Ik wist zelfs alle fitte teamleden zover te krijgen dat ze ook meededen, inclusief Irus! Mijn eerste hardloopwedstrijd ooit!! Ik had me ten doel gesteld 5 km te lopen en binnen het halfuur te finishen, het werd 29.44!! en stiekem was ik best trots dat ik dit inmiddels in een kleine 3 maanden voor elkaar kreeg. Ik had de smaak van wedstrijden te pakken en schreef me vol goede moed in voor de Heldense bossen verloscross op 20 januari en voor de Vlakwatercross op 27 januari in Venray. Ook de Scopias trail lonkte op 3 februari, doch die dag was er weer een Venloop wandel oefentocht die ik ook niet wilde missen i.v.m. de uitdaging die ik ben aangegaan voor de zaterdag voorafgaand aan de Venloop op 31 maart.

Op 12 januari tijdens de duurlooptraing echter kwam er aan alle snelle progressie na ca 8km een einde toen ik na in eerste instantie verzuringverschijnselen in mijn rechterkuit, plotseling moest stoppen vanwege een stekende pijn… balen!!! Na een pijnlijk weekend kon ik gelukkig al op dinsdag terecht bij Richard van Vividus, die me na een goede massage gerust kon stellen.. geen onoverkomelijke zware blessure en na een week rust mocht ik rustig de trainingen weer hervatten. De cross in Helden op 20 januari kwam echter te vroeg en ik moest verstek laten gaan. Wel ben ik als toeschouwer aanwezig geweest om Froukje en Irus aan te moedigen.

22 januari korte training gedaan zonder last te hebben, en dus woensdag 23 januari de reguliere training weer hervat. Om toch weer wat gelopen te hebben voor de Vlakwatercross op 27 januari. Na 6.5 km echter, een kleine 200 meter voor het einde van de training, sloeg het noodlot opnieuw toe;  zelfde kuit, zelfde blessure en ik wil best bekennen dat ik toen bang was dat dit wel eens het einde kon betekenen van mijn Venloop avontuur. Ik had niemand nodig om mij te adviseren de Vlakwatercross te laten schieten. Het ging gewoonweg niet en het gezond verstand wint dan toch. Op 28 januari weer naar Richard en na wederom een professionele behandeling, oefeningen en een aangepast trainingsschema met oefeningen voor thuis voor de komende week kon ik weer huiswaarts. Het herstel verliep door de aangepaste voorzichtige trainingsopzet voorspoedig en 3 februari heb ik deel kunnen nemen aan de eerder genoemde Venloop wandel oefentocht van 20 km. Op maandag en dinsdag rust en woensdag 6 februari de training hervat; weliswaar zonder kuit belastende warming up, maar de training zelf verliep zonder problemen. Hopelijk komt de blessure niet meer terug en ben ik 24 februari klaar voor de Berden Voorjaarsloop. Fingers crossed!!!

Groet,

Peter Schell

 

Blog Peggy - deelnemer - 16-12-2018

Vanochtend toen ik opstond lag er opeens sneeuw! ❄️ Het zag er prachtig uit! Maar er stond ook nog eens een duurloop met heuvels op de planning. Eng hoor! Ik had nog nooit met sneeuw hardgelopen. Deze koukleum blijft dan liever binnen. Ik heb mijzelf echt de deur uit moeten slepen. Warm aangekleed. Voor het eerst mijn Venloop dreamteam jasje aan. Een ontbijtje gegeten waar ik het hopelijk lang op volhoud. Ik ben niet echt een goede ontbijter (heel slecht ik weet het) dus ik ben nog aan het uitproberen wat ik het best kan eten voordat ik met een duurloop begin. Bij een korte loop tot 5km red ik het met een banaan, pindakaas en een kop thee of water. Brood met appelstroop werkt meestal ook maar ik had geen trek in brood en de appelstroop was op. Dan maar een energyreep die ik laatst gekocht had. Bij de recensies op internet had ik gelezen dat veel duursporters (waaronder wielrenners & hardlopers) deze reep gebruikte voor of tijdens de training. De kcal & koolhydraten waardes zaten vrij hoog om het langere tijd voltehouden. Dus ik gokte het erop. Hardlopen is niet alleen maar rennen, maar er komen ook veel andere dingen bij kijken zoals goede gezonde voeding, ben ik achter gekomen. Daar ben ik ook nog een balans in aan zoeken. Ik had gekozen voor de smaak cookies & cream. Best te eten inderdaad stevig door onder andere de havervlokken. De cookies & cream smaak zat gemengd met witte chocolade aan de onder en boven kant van de reep. Na de reep (die maar 125g was) zat ik meteen vol maar gelukkig geen zwaar gevoel op de maag. Een goed begin dus. Toen toch maar naar de training gegaan. Op de fiets was het op sommige plekke echt glad maar onderweg zag ik ook heel veel hardlopers. Als hun het kunnen dan kan ik het ook sprak ik mijzelf toe. Aangekomen bij Scopias stonden trainster Irus en de andere deelnemer Peter al klaar. De andere groep van Henk die een kortere afstand deed was al iets eerder begonnen. Irus gaf als tip op verse sneeuw te lopen. De training was zwaar. Vooral met de heuvels, de ijle lucht, mijn hartslag die maar hoog bleef en ik kreeg mijn ademhaling niet goed onder controle, verzuring in mijn benen door de heuvels. De sneeuw viel daarentegen reuze mee. Het geluid van het kraken van de sneeuw onder mijn voeten was echt een heerlijk geluid. Het was prachtig onderweg. (Zie de foto die Irus van mij en Peter maakte) Peter liep voorop terwijl ik mijn tempo terug liet zakken zodat ik het makkelijker vol kon houden. Irus liep een groot stuk langs/achter/voor me om me toch aan te moedige en door te zetten. Zodra ik wilde opgeven en gaan wandelen moest ik toch blijven dribbelen zodat ik in beweging bleef. Terug bij Scopias was ik toch erg blij dat ik het gedaan heb. Helaas niet in het tempo met versnellingen dat ik hoopte maar het is toch een duurloop door de sneeuw geworden van 11,23km. Voor de eerste keer in de sneeuw, dat is toch al een mijlpaal. In die 11km heb ik wel 100x willen stoppen en het op willen geven. Maar ik heb doorgezet en 11,23km gelopen. Mijn langste afstand tot nu toe. Het is nog een lange weg naar de halve marathon en gaat nog veel zwaarder worden. Maar ik ben nu al super blij met de fantastische trainers Henk & Irus en alle stappen en progressie die ik tot nu toe heb gemaakt. Al heb ik ook wat tegenslagen gehad maar ik probeer positief te blijven en ik ga ervoor! 

Groetjes Peggy

 

Blog Kelly - deelnemer - 05-12-2018

Overwinning!

De eerste 5 km hardlopen is een feit. Ik ren, iets wat ondenkbaar was toen ik op 8 september de eerste keer de renbaan op stapte. Het waren pittige maanden waarin ik me regelmatig af vroeg waar ik mee bezig was. Wat heb ik vaak voor het hek van de renbaan gestaan met de neiging om me weer om te willen draaien.

Het zat in mijn hoofd en soms ook in mijn onwillig lijf. Iedere keer als ik de drempel over kwam was daar het team. Een hecht team met stuk voor stuk kanjers en geweldige trainers. Iets waarvan ik zeker ben dat ik dit straks ga missen, maar daar ga ik nu nog niet aan denken.

Ik ben nog steeds dankbaar voor de kans die ik gekregen heb. Ik heb deels mijn doel al bereikt, ik voel me weer gezond en fit en het kan alleen maar beter worden. Op naar de Venloop. Ik ben er klaar voor!

Blog Nathalie - deelnemer - 28-11-2018

We zijn nu een kleine 3 maanden onderweg met de voorbereidingen op de Venloop 2019. Ik train zelf voor de 5 km. Dat vind ik om mee te beginnen meer dan genoeg.

De trainingen zijn begin september gestart. Dit was 4 maanden na mijn bevalling en dat merkte ik in het begin ook wel. Inmiddels ben ik wat gewend aan het trainen en reageert mijn lichaam er ook beter op. Na ongeveer 4 weken trainen ontwikkelde ik helaas een blessure aan mijn knie. De welbekende lopersknie kwam voorbij en dat zorgde ervoor dat ik 3 weken rust moest inbouwen. Dit is natuurlijk niet iets dat je wil zo kort na de start maar het was niet anders. Inmiddels gaat het stukken beter en kan ik ongeveer 3 km lopen.

De grootste overwinning voor mezelf is nu al dat ik met plezier thuis mijn hardloopkleding aan doe en lekker een rondje ga lopen. Ik hoop dit vast te houden want dat is mijn absolute doel! Op naar de Venloop op 31 maart 2019!

 

Hoofd- en naamsponsoren