Hardlopen: Bekijk hier de actuele uitslagen!

Trainer Leon in training voor de marathon des Sables!

Looptrainer van de Vividus Running Academy Leon Geeraets gaat van 6 t/m 16 april 2018 de Marathon des Sables, 250 km door de Sahara in Marokko lopen. De voorbereidingen zijn in volle gang. De MdS heeft 6 etappes waarvan de langste 80 km is. De MdS is een self-suffieciency race, dat wil zeggen dat je voor de hele race je eigen uitrusting zoals slaapzak en voeding mee moet nemen en zelf voor je eten moet  zorgen (uitgezonderd water). Iedere maand zal Leon een blog schrijven over zijn voorbereiding, de meevallers, de tegenslagen, de do’s en dont’s!!!

OKTOBER 2017 | Eindhoven een marathon als training!

Twee weken na de ruim 80 km in de Great Escape stond de marathon van Eindhoven op het programma. De planning was om de marathon als training te lopen, ontspannen met een snelheid van net boven de 11 km/u. Gewoon lekker kilometers maken in een andere omgeving. Na de Great Escape herstelde ik snel. Bleef nog wel een tijdje last houden van mijn linker hak die ontvelt was, maar ik kon die pijn met lopen goed verdragen. Drie dagen voor Eindhoven nog even een training om te kijken waar ik sta. 10 kilometer lekker doorgelopen onder de 44 minuten en ik voelde me super. Ben ik dan al volledig hersteld? Ik begin te denken of ik toch voor een snelle tijd moet gaan bij de marathon of zal ik omzetten naar de halve marathon, omdat de halve marathon het NK van mijn werkgever is en ik wel eens een podiumplek zou kunnen veroveren. Nee. Ik houd me vast aan mijn planning, kilometers maken . De weersomstandigheden op 8 oktober zijn prima. Temperatuur rond de 15 graden, veel zuurstof in de lucht en af en toe een regenbui, maar dat mag de pret niet drukken.  Ideale omstandigheden voor de hardlopers dus. Iets minder leuk voor de toeschouwers. Mijn loopmaat Johan besluit op het laatste moment ook nog even de marathon mee te pikken. Ik ga ontspannen lopen, de tijd vind ik niet belangrijk. Na de start loop ik ontspannen op bijna 12,5 km/u. Ik voel me goed. Eindhoven heeft een mooi afwisselend parcours en bestaat uit twee lussen. Als ik ruim over de helft ben voel ik dat mijn quadriceps (voorzijde bovenbenen) zwaar aan beginnen te voelen. Vreemd want als ik normaal ergens last van krijg zijn het de kuiten. Ik besluit iets langzamer te gaan lopen rond de 11 km/u, een tempo dat ik ondanks pijn in de quadriceps nog lang kan volhouden. Ik besef dan dat ik toch niet volledig hersteld ben van de Great Escape. Door het veel bergop en bergaf lopen in de Ardennen hebben de quadriceps toch aardig wat te verduren gehad. Ik  loop relaxed en finish in 3.40 uur. Dik tevreden en weer een goede training richting marathon des Sables. Na Eindhoven ga ik een week of zes herstellen van alle lange lopen die ik de afgelopen maanden heb gedaan. Op het programma duurlopen van maximaal 15 kilometer, intervaltrainingen, krachttraining, fietsen en zwemmen, veel afwisseling.

Afgelopen maand heb ik me verder verdiept in de materialen, kleding en voeding die ik wil gaan gebruiken. Het is natuurlijk uitermate belangrijk om goed voorbereid aan de start van de MdS te verschijnen. De keuze welke schoenen ik ga dragen tijdens de MdS stel ik nog even uit. Ik moet met verschillende omstandigheden rekening houden. Ga ik wegschoenen of trailschoenen dragen? Hoe houd ik zoveel mogelijk zand uit mijn schoenen? Dat ga ik waarschijnlijk doen met zogenaamde gaiters, een soort hoes voor over de schoen tot over de enkels maar hoe ga ik die dragen? Los? Of laat ik klittenband aan de schoenen lijmen door een schoenmaker zodat ze beter blijven zitten? Volgens deskundigen schijnt het zand in de Sahara rond de 70 graden te zijn. De voeten hebben dan aardig wat te verduren en zullen flink uitzetten, maak ik de keus voor één of zelfs twee maten groter dan normaal? Ik weet inmiddels wel welke slaapzak ik wil gaan gebruiken. Ik moet de slaapzak de hele week meedragen tijdens de runs. Deze moet dus licht zijn maar ook ’s nachts zo comfortabel mogelijk. Normaal is het in april ’s nachts tussen de 10 en 14 graden, maar er zijn uitschieters bij van rond het vriespunt. Het is de Yeti passion3 geworden, kostte bijna 500 euro, oeffffff………….  Ik heb nog gezocht naar informatieve boeken over de Sahara. Weinig actueels kunnen vinden, tips zijn welkom. Ik denk dat ik mijn informatie toch vooral moet halen bij eerdere deelnemers aan de MdS. Afgelopen zaterdag zijn Johan en Harold voor atletiekvereniging Orion begonnen aan de opleiding tot looptrainer bij de Atletiekunie. Ik heb het voorrecht om hen als praktijkcoach te mogen begeleiden. Intensief, maar superleuk om te doen. Bij de opleiding waren ook Marc –namens Scopias– en An –namens het Venloop Running Team– aanwezig. Over enkele maanden hebben de Venlose atletiekverenigingen er weer enthousiaste gediplomeerde trainers bij. De trainingen met de hardlopers van de Vividus Running Academy verlopen voorspoedig. Ik zie de deelnemers zowel fysiek als mentaal groeien. Er wordt hard getraind en de trainingen zijn ook nog eens gezellig. De Venloop heeft haar trainers in nieuwe kleding gestoken. Fel oranje en het ziet er flitsend uit. De klok is weer verzet en de wintertijd is in gegaan. Er zijn weer veel lopers die in de avond het verlichte rondje brug-brug gaan lopen. Denk aan jullie veiligheid en ga goed voorbereid op pad: reflectie, lampjes en kies goed verlichte paden. Hardlopen is gezond! Hardlopen is hot en leeft in Venlo!!! 

Sportieve groetjes Leon Geeraets             

SEPTEMBER 2017 | Vertrouwen, teensokken en mentale training!

In september had ik een zwaar trainingsprogramma met een aantal uitdagende wedstrijden. Ik zeg wedstrijden, maar eigenlijk zie ik ze als lange langzame trainingslopen. Deze afstanden kun je vanaf thuis in je eigen omgeving lopen, maar op locaties waar je nog nooit bent geweest is natuurlijk veel mooier.

Zondag 3 september stond Wisenttrail op het programma. De start van deze 54 km trailrun op de Veluwe was in Apeldoorn. De Wisenttrail had een akkoordje afgesloten met sponsor Van der Valk Hotel Cantharel. We besloten dan ook maar hier gebruik van te maken en op zaterdag al naar Apeldoorn te vertrekken. Zaterdagmiddag de toerist uithangen bij Paleis Het Loo. In de avond lekker eten en op tijd naar bed om zondag weer fit op te staan om 54 km over de Veluwe te lopen. De route van 54 km bestond uit een rondje bos van 18 km, doorkomst bij de start/finish en daarna een rondje heide van 36 km. Ik krijg van mijn zoontje de opdracht om een foto voor hem te maken van een Wisent. Deze Europese bizon is onlangs op de Veluwe losgelaten. Ik krijg aan de start al te horen dat dat niet gaat lukken, omdat de Wisent in een afgeschermd gebied loopt. Ik vraag me af waarom ze het dan de Wisenttrail noemen als je ze toch niet kunt zien? Aan de start hoor ik twee lopers dialect praten. Twee Horstenaren lopen ook de 54 km. Die Limburgers kom je ook overal tegen. Mijn loopmaat Johan is niet helemaal fit en besluit de 34 km trail te gaan lopen. Aan de start van de 54 km zeventig lopers. Ik besluit met mijn Marathon des Sables rugzak te gaan lopen. Geen bidons deze keer aan de voorzijde maar één bidon aan de achterzijde indien ik die nodig zou hebben. De start, enkele lopers gaan direct snel van start. Ik besluit rustig te starten in een grote groep. Ik voel me sterk en fit. Net voor de singletracks besluit ik iets te versnellen om de grote groep voor te zijn en pak een tempo (11 km/u) waarvan ik weet dat ik dit nog heel lang vol kan houden. Na een paar kilometer loopt er nog een persoon voor me en achter me zie ik niemand meer. Ik kom met deze man in gesprek en het blijkt een local te zijn die beweerd dat hij de route al vaker gelopen heeft en bekend is. Ik kom als 7e door bij de start/finish op 18 km. Ik besluit een stukje achter de local aan te lopen. De route is goed bewegwijzerd, maar ik vertrouw volledig op de local en loop achter hem aan. Hij weet immers de weg. Na een kilometer of 26 stopt hij met lopen en zegt dat hij denkt dat we verkeerd zijn gelopen. Ik zeg tegen hem steeds pijltjes te hebben gevolgd. Ik kijk op mijn horloge op ‘terug naar de start’ en zie dat we op anderhalve km van de start zitten. Dezelfde route terug lopen is geen optie. Ik loop met de local door naar de start, 28 km op de teller. De organisator kijkt vreemd op als we al bij de start aankomen. De local begint een interessant verhaal en de organisator weet direct waar we verkeerd zijn gelopen. Ik overleg met de organisator en besluit de vervolgroute van de 34 km trail door te lopen. De local besluit te stoppen, want hij is een beetje moe. Pfffffff…… Ik loop door en hoop dat Johan die anderhalf uur later is gestart me inhaalt dan kan ik met hem doorlopen. Ik herken direct het punt waar de local (en ik dus braaf volgde) verkeerd is gelopen dom dom dom!!! Die fout ga ik dus niet meer maken en zeker niet in de Sahara. Ik besluit onderweg mijn doel bij te stellen en wil in ieder geval de marathon afstand afleggen. Als ik weer bij de finish aankom heb ik 44 km op de teller. Johan staat al gedoucht aan de finish. Blijkt dat hij drie keer door een wesp gestoken was en hij was niet de enige. De route liep kennelijk langs een wespennest. Ik zou de 54 km nog vol kunnen maken. Er moet nog een 10 km starten, echter dan zou ik nog een uur moeten wachten en dan weer starten. Ik had mijn doel onderweg al bijgesteld en gehaald dus ik besloot om te gaan douchen. Mijn doel voor deze week besloot ik ook bij te stellen. Ik zal in week 36 de 100 km aantikken. De hele week maak ik langzame en snelle kilometers en op vrijdagmiddag staat er 102 km op te teller. Daar komen nog een aantal niet geregistreerde kilometers van trainingen die ik als trainer gaf bij. Ook dit doel is behaald.

Behalve trainen blijf ik me ook nog in materiaal en voeding verdiepen voor de Marathon des Sables.  Ik krijg een nieuwsbrief van een bedrijf gespecialiseerd in trailrunnen. Nieuwe trend schijnen de teensokken te zijn. De teensokken zorgen ervoor dat je geen blaren krijgt omdat de tenen niet langs elkaar wrijven. Iedere teen zit immers verpakt in zijn eigen teen van de sok. Ondanks dat ik nooit last van blaren heb besluit ik een paar te bestellen om uit te proberen. Volgens de info die ik nu heb heeft nog nooit iemand de Marathon des Sables uitgelopen zonder een blaar. Als de sokken binnen zijn besluit ik ze direct te testen. Het aantrekken is even wennen, iedere teen moet in zijn eigen vakje. Het ziet er vreemd uit. Zo voelt het ook even aan, maar onder het lopen merk ik geen verschil en denk er ook niet meer aan. Ik ga ze nog een keer testen op een lange afstand, wordt vervolgd……

Zaterdag 23 september sta ik met Rob en Nick aan de start van ‘The Great Escape’, een 80 km trailrun in de Ardennen. We moeten om 22.00 uur bij de start in La Roche en Ardenne zijn en worden met de bus door de organisatie naar Clervaux in Luxemburg gebracht waar we om 00.00 uur starten. De route is grotendeels een vaste route van de Escarpardenne Eislektrail.  De weersvoorspellingen zijn goed. We zijn op tijd in La Roche, halen de startnummers op en gaan ons bij de auto klaar maken voor de trail. Korte broek en shirt met lange mouw bij het starten, en shirt met korte mouw in de rugzak voor overdag. Ik besluit ook de teensokken uit te proberen op deze lange afstand. Genoeg proviand in de MdS rugzak. Als we bijna klaar zijn komt er iemand schreeuwend aanlopen dat de bus al gaat rijden en dat we op moeten schieten. We haasten ons naar de bus, stappen als laatste in en onderweg naar Clervaux. In Clervaux aangekomen krijgt iedereen een tracker op de rugzak geplakt zodat de organisatie kan zien waar je loopt en je bij geval van nood op de noodknop kan drukken. De kans is immers groot dat je midden in de nacht alleen komt te lopen in de vrije natuur. Bij “normale” trailruns starten we vaak samen met onze running junkies en tijdens de run gaat ieder zijn eigen weg/tempo lopen. Bij deze speciale trail besluiten we in de nacht samen te blijven en in de ochtend te zien wie wat gaat doen. Ik denk dat er ongeveer zestig personen starten. Na een korte uitleg welke bordjes we moeten volgen, in eerste instantie die van de Escarpardenne, maar als er gele reflecterende bordjes van de Legends Trail hangen gaan die voor. We starten met de groep, eerst door Clervaux en daarna het donkere bos in. Ik loop lekker ontspannen en geniet van iedere meter. In het begin zijn de paden breed en goed te belopen, rennen gaat prima. Dan wordt het mistig in het bos, komen we op plaatsen waar bomen omgezaagd zijn en we missen enkele bordjes. Terug dan maar met enkele kilometers extra in de benen. Onderweg zijn er enkele posten, zeer goed verzorgd met water, cola, soep, winegums, boterhammen met jam of pasta, chips, thee en oploskoffie. Als we bij de post op het 30 km punt aankomen hebben we 32 km op de teller staan. We besluiten een minuut of tien te nemen om te eten drinken en gaan dan weer verder het donker in. Veel andere lopers zien we niet meer maar geregeld komen we nog twee Duitse vrouwen en een man tegen. Een van de vrouwen is een barefootrunner en ze loopt de 80 km op lederen sandalen. Ze zegt voor haar nooit geen schoenen meer, sinds ze barefoot rent heeft ze nooit meer een blessure gehad. Na de 30 km veranderd het parcours. De paden worden smaller, veel stenen en boomwortels op de paden en de beklimmingen worden steiler en zwaarder. Nick, verreweg de minst getrainde van ons drieën krijg kramp in zijn linkerkuit. Na wat rekken kan hij weer verder. Ik vrees dat hij de finish niet meer gaat halen. Na 35 km loop ik voorop en op een smal pad. Op een steen of boomstronk sla ik mijn linker enkel om, een flinke pijnscheut schiet door mijn linkerbeen. Ik loop na een paar keer f*ck geroepen te hebben door, het gaat wel. Onderweg gebeuren er nog wat rare dingen. Een loper haalt ons midden in de nacht boven op een berg bij het plaatsje Houffalize wel heel fit in. Een stukje verderop horen we een autodeur dicht gooien en een auto wegrijden. We vermoeden dat deze loper zich met de auto naar het hoogste punt heeft laten brengen en van daar weer verder loopt. Niet onze manier van wedstrijden lopen. Wij houden onszelf niet voor de gek en lopen de originele route, soms met wat extra kilometers, omdat we ons verlopen.

Bij de post op 51 km, wij hebben er inmiddels al 59 op zitten, stoppen we weer om bij te tanken. Het is inmiddels al licht geworden en het zonnetje schijnt. Als ik even ga zitten voel ik dat mijn linkerenkel stijf wordt. Niet te lang blijven dus en maar beter doorgaan. Het parcours wordt zwaarder. Er moet veel bergop gelopen worden, we moeten afdalen via kettingen, klimmen en klauteren over boomstammen en zelfs langs rotsen boven het water klimmen. Veel rennen zit er niet in hier en dus gaat het tempo flink omlaag. Nick heeft het zwaar, bij iedere beklimming lopen zijn benen vol, hij heeft last van zijn linkerkuit en praat zelfs wartaal als hij boven aankomt. Ik vraag me af of het verantwoord is voor hem om door te lopen, maar Nick zet door. Hij heeft het knopje in zijn hoofd allang omgezet en op karakter zal hij de finish gaan halen. Wat heb ik een respect voor zijn doorzettingsvermogen. Rob loopt ook zijn langste afstand ooit en voelt zich net als mij fit en sterk. We besluiten bij elkaar te blijven om samen door te lopen naar de finish. De kilometers tikken weg. Na ruim 16 uur onderweg komen we bij de finish aan. We zijn schijnbaar de laatsten en de organisatoren lachen ons aan, omdat ze ons hebben kunnen volgen via de trackers en gezien hebben dat we regelmatig fout liepen. Stomme Ollanders zullen ze wel gedacht hebben. Afgezien van mijn enkel voel ik me redelijk goed. Op de teller hebben we inmiddels 92 km staan. Als ik mijn schoenen en sokken uit doe zie ik dat mijn linker enkel wat dikker is en de kleuren blauw en rood. Ik zie dat mijn hak open is. Zal dit komen omdat ik anders ben gaan lopen door het omslaan van mijn enkel of door de teensokken? De teensokken zullen dus nog beter getest moeten worden. Aan de finish krijgen we nog een zwaar Belgisch biertje dat er bij Rob en Nick snel in gaat. Ik moet rijden dus sla het biertje over. Na een run van 92 km, een nacht overslaan en een zwaar Belgisch biertje vallen Rob en Nick in de auto in een diepe slaap. Ik zet de radio maar wat harder om van het gesnurk af te zijn en moet zelf wakker blijven. Bijna thuis stel ik Rob en Nick voor hen acht kilometer van thuis af te zetten, dan kunnen ze de laatste meters lopen en de 100 km vol maken. Beide bedanken hier vriendelijk voor en dat is maar goed ook, want na een autorit van twee uur is het met de stramme spiertjes pijnlijk uitstappen.

De volgende ochtend maandag 25 september fiets ik al vroeg mijn benen los op de spinningbike. Om 10.00 uur op naar de Floriade voor een bootcamptraining. Mijn collega’s staan op me te wachten om afgebeuld te worden. Ze hebben me de bijnaam ‘beul van de Floriade’ gegeven. Ik hobbel wat mee, doe veel kracht en core oefeningen voor en mee en voel me prima. Ik moet mijn bijnaam immers waarmaken. Als ik maar bezig ben dan gaat het goed. Ga ik zitten, dan wordt alles stram. Ook woensdagochtend moet ik weer fit zijn voor de baantraining van de Vividus Running Academy.  Alhoewel baantraining? Op de atletiekbaan Vrijenbroek blijkt dat de gemeente Venlo de baan op het zelfde tijdstip heeft verhuurd aan de Running Academy, het CIOS, een lagere school en een middelbare school. In overleg met de atleten gaan we de weg op, ik weet nog wel wat plekjes waar je leuke oefeningen kunt doen. Een grote groep en het verschil in niveau, van ervaren marathonlopers tot beginners, is groot. Op de atletiekbaan is dat geen probleem. Op de weg zullen de atleten rekening met elkaars niveau moeten houden. Ik vertel de atleten dat deze training buiten de vijf fysiek motorische eigenschappen ook mentaal zwaar zal worden, vooral voor de beginnende atleten. Ik krijg gelijk en ik denk dat de atleten de komende dag nog aan me zullen denken als ze hier en daar wat spierpijntjes voelen, maar ook de trots van het doorzetten. Ik geniet van het samenwerken van de groep, dat ze rekening houden met elkaar en daar waar nodig elkaar aanmoedigingen en ondersteunen. Wat is er dan leuker dan aan deze groep training te geven? Zelf loop ik gezien afgelopen weekend soepeltjes mee. We zijn inmiddels een maand bezig met de Vividus Running Academy en ik zie alleen maar blije gezichten en veel vooruitgang bij de deelnemers. Over tien dagen, 8 oktober heb ik al weer de marathon van Eindhoven op het programma staan. Ik heb er vertrouwen in dat ik die rustig als training kan lopen. Wie weet sta ik zondag zelfs nog een de start van de Océ-Loop om een snelle tijd te klokken. Daarna neem ik zes weken rust van de lange afstanden en ga ik veel krachttraining doen en werken aan mijn lenigheid, coördinatie en snelheid. Eind november, begin december ga ik dan weer de kilometers opbouwen richting de Marathon des Sables.

Sportieve groetjes Leon Geeraets

AUGUSTUS 2017 | Gadgets en vakantietrainingen!

Sinds oktober 2014 loop ik met een multifunctioneel sporthorloge, de Polar V800.  Het is werkelijk niet te geloven wat het horloge allemaal kan. Het knapste vind ik nog altijd de zwemmodus. Het horloge registreert de zwemslag van ieder baantje dat je trekt en het klopt ook nog allemaal. Helaas kwam er in juni water in het horloge. De garantietermijn van twee jaar was reeds voorbij doch had ik in juli 2015 ook al water in het horloge gehad en werd het destijds op de garantie door Polar gerepareerd, maar ik had eerder het gevoel dat het horloge helemaal nieuw was toen ik het terug kreeg. Tussen juli 2015 en juni 2017 zitten echter nog geen twee jaar dus ik dacht het proberen waard om op de garantie een beroep te doen. De Polar had ik gekocht bij het LoopCentrum in Horst. De medewerker dacht er het zelfde over als mij en deed een beroep op de garantie. En warempel na drie weken een splinternieuwe Polar V800 op de garantie. Bedankt LoopCentrum Horst en Polar voor deze super service.

Coriotrail 37 km, bijna 800 hoogtemeters. Zondagochtend 23 juli, nog niks gepland. Trailtje lopen dan maar?  Ik start met mijn runningmate Rob waar ik in september de 80 km van de Great Escape ga beslechten. Ik hoef geen snelle tijd te lopen en spreek met Rob af dat ik een km of 20 samen loop en daarna kijk hoe het gaat. Omdat Rob iets langzamer is dan ik besluit ik de zaterdag ervoor een uurtje of drie op de racefiets te gaan toeren om al met een klein beetje vermoeid gevoel in de benen te starten en om mezelf op te dringen dat de snelheid weer niet belangrijk is in deze trail. Het loopt zoals verwacht. Na ongeveer 18 km zegt Rob (zoals altijd) ik doe mijn ding en dat is het teken dat iedereen zijn eigen tempo gaat lopen. Ik loop alleen door en onderweg kom ik in gesprek met Daniel en loop ik een flink aantal km’s met hem over. Daniel vraagt mij of ik het vreemd vind dat hij een trail loopt. Waarom? Vraag ik. Daniel zegt dat hij pas 22 jaar is. Hij studeert geneeskunde in Utrecht en is sinds kort een gepassioneerd trailrunner. Hij vindt de vrijheid van het (vaak alleen) lopen in de natuur heerlijk en hij kan dit mooi combineren met zijn zware studie. Ik zeg hem dat ik dat helemaal niet vreemd vind, ik heb inmiddels al jaren terug de kracht van het lopen in de natuur ontdekt. De overgrote meerderheid van de trailrunners op de lange afstanden zijn vaak wel 40 plussers. Kennelijk op zoek naar een nieuwe uitdaging in verband met de midlifecrisis (knipoog). Zijn leeftijd van 22 jaar is dan wel opvallend. Maar het mooie van hardlopen, over de weg of in de natuur, alleen of in een groep, is dat je het overal en altijd kan doen en mooi kunt combineren met bijvoorbeeld een studie of werken in onregelmatige diensten. Je kunt bestaande wandelroutes door het hele land hardlopen als trailrun maar het voordeel van de georganiseerde trailruns is dat je vaak op paden en weilanden mag lopen die normaal gesloten zijn en waar eenmalig toestemming is verleend aan de organisatie.

Maar ook zelf kun je iets organiseren. Onze eerste vakantiebestemming is Luxemburg en dan in het gebied Mullerthal ook wel ‘Klein Zwitserland’ genoemd. Laat daar nu net drie uitgestippelde routes van 37 of 38 km door dit prachtige natuurgebied lopen. Ons hotel ligt aan route twee, tevens de zwaarste route van de drie, gemeten met de hoogtemeters. Ik was van plan om in de ochtend om 5.00 uur de starten aan mijn trail, echter het was nog pikkedonker. Ik besluit om 6.00 uur te starten en de zon is inmiddels op. Marathon des Sables rugzak om met twee bidons van 750 ml water aan de voorzijde. Tevens wat sportrepen, gel, regenjas en hoofdlampje in de rugzak. Testen hoe dat zit en werkt. Ik loop vanaf het hotel direct het bos in. In het bos is het nog vrij donker maar de ogen wennen snel. Gekleed in een korte broek en shirt met korte mouwen. Het is 17 graden. Het zweet breekt me direct uit en het is vochtig in het bos. Binnen enkele minuten zijn mijn shirt en broek doordrenkt nat. De route loopt grotendeels door het bos met veel boomwortels en grote en kleine stenen. De route is prachtig maar snelheid maken zit er niet in, veel steile klimmetjes en gevaarlijke afdalingen. Veel stukken moet ik lopen, te gevaarlijk en te zwaar om hardlopend te doen. Tot ongeveer 9.00 uur kom ik niemand tegen, daarna een aantal wandelaars die me begroeten maar ook raar aankijken. De routes zijn eigenlijk aangelegd voor wandelaars. Je loopt grotendeels door bos, maar kruist een aantal dorpen zoals Echternach, Berdorf, Mulerthal en Consdorf waar wandelaars bij de plaatselijk bakker met een kop koffie met wat lekkers kunnen bijkomen. Ik niet, ik loop lekker door. Honger heb ik niet, de hartslag is laag dus dan maar op de vetverbranding lopen. Op een gegeven moment kom ik bij een rots waar ik doorheen moet. Ik had vantevoren al gelezen dat dit stuk donker is. Ik besluit mijn lampje uit de rugzak te halen en dit blijkt ook wel nodig. Rotspunten steken uit en na een paar meter ben je er alweer doorheen. Net voor 11.00 uur ben ik weer terug bij het hotel, 34 km op de Polar. Ik heb zeker de goede route gelopen die 37 km zou zijn, maar maal er niet om dat het er maar 34 waren met 1060 hoogtemeters. Dus bijna vijf uur onderweg geweest. Ik ben wel moe, maar voel me verder prima en fit. Ik bedenk me achteraf dat ik slechts een gel en anderhalve liter water onderweg heb verbruikt. Zuinig gelopen dus zoals dat in de Sahara waarschijnlijk ook zal gaan gebeuren.

De tweede vakantiebestemming is Oostenrijk. Veel wandelen met flink wat hoogtemeters en af en toe een looptraining en wat krachttraining. De fietsen gaan ook altijd mee op vakantie. Deze keer geen mountainbike of racefiets voor mij, maar mijn Koga Worldtraveller 29, de ultieme fiets voor de vakantiefietser. We zitten eerst vijf dagen in Fieberbrunn en rijden daarna door naar het Zillertal. Ik ben uit aan het zoeken wat de mooiste route is om te rijden. Kortste route is 80 km, een mooiere route is 110 km. En dan ineens gaat er een lampje branden. Die route is natuurlijk een mooie fietstraining. Het is wel slecht weer en veel regen voorspelt. Ik besluit toch op de fiets te vertrekken. Voor de Oostenrijk kenners, de route via Fieberbrunn, Sankt Johan, Kitzbühel, Jochberg, Mittersill en dan via Krimml en Gerlos naar het Zillertal. Net voor Mittersill ruim zes kilometer steil klimmen, maar de Koga is afgemonteerd met Deore XT en ondanks dat de fiets zwaar is brengt hij me soepel naar boven. Daarna volgt er een afdaling waar ik met 60 km/u naar onder dender, de Koga is zeer solide en stabiel. Ik heb tijdens de afdaling mooi uitzicht over Mittersill, er zijn veel panoramaplekken ingericht waar toeristen staan te genieten. Na Mittersill fiets ik door. Het weer, dan zon, dan weer zachte regen, maar wel goed te doen. Als ik in Krimml aan kom op de parkeerplaatsen bij de Krimmler wasserfälle, kennelijk de hoogte van Europa, valt de regen met bakken uit de lucht. Ik zie een houten overkapping staan en besluit even te stoppen om mijn regenjas aan te doen, de bidons te vullen en een sportreep te eten. Het gaat nog harder regenen en ik wacht nog even. Daarna gaat het iets minder hard regenen en ik besluit dan maar door te fietsen. Ik moet de Gerlospass over, ruim 6 km steil klimmen met haarspeldbochten en panoramauitzichten over de Krimmler wasserfälle. De regen stopt en de zon gaat schijnen. Ik stop en trek de regenjas weer uit en fiets weer verder. Het begint weer te regenen en ik stop weer bij een panorampunt om mijn regenjas weer aan te trekken. Ik probeer een foto te maken van de watervallen, maar alles is nat en ik krijg de gsm niet op het fotoscherm. Dan maar weer door. Na flink wat geploeter kom ik boven een de Gerlospass. Betaald voor auto's en motoren, gratis voor fietsers. Nadat ik de top heb bereikt weet ik dat ik bijna 20 km mag afdalen naar het Zillertal met prachtig uitzicht, genieten dus. Ik dender tussen de auto’s omlaag en moet vaak afremmen, omdat de auto’s mij in de weg rijden. Na zes uur en 120 km kom ik aan bij de plaats van bestemming. Ik kan alleen maar zeggen nog nooit zo’n mooie route gefietst, BAM! dat is gezegd.

De rest van de week is het rustig aan doen, paar keer stukje hardlopen, veel wandelen en beetje fietsen. Op de laatste zaterdag van de vakantie heb ik nog de Steinbockmarsch in Mayerhofen Ginzling gepland, een tocht van 30 km met meer dan 1800 hoogtemeters. De vrijdag ervoor blijkt dat de weersvoorspellingen zo slecht zijn dat de route veranderd is. Een stuk over de weg en dan op en neer naar de Berlinerhutte, totaal 23 km en weinig spectaculair. Twee weken eerder schijnt op de originele route een wandelaar te zijn overleden toen die door de regen gedolven werd en niet meer weg kon. De organisatie neemt geen risico en terecht natuurlijk. Starten tussen 5.00 en 8.00 uur in de morgen. Om 5.30 uur valt de regen met bakken uit de lucht en ook nog onweer voorspelt. Ik besluit dan ook maar om niet te starten en de auto in te pakken om relaxed naar huis te rijden. Thuis aangekomen gaan de hardloopschoenen aan om de beentjes even los te lopen na 800 km in de auto zitten.

Mijn planning voor september en oktober is ook rond. 3 september de Wisenttrail op de Veluwe, 54 km. 23 september de Great Escape in Luxemburg en Belgie, 80 km en 8 oktober de marathon van Eindhoven als duurloop. In mijn volgende blog laat ik jullie weten hoe dat is gegaan. Daarna weer een week of 6 rust en dan doortrainen richting de Marathon des Sables.

En niet te vergeten starten we op 2 september weer met de Vividus Running Academy, ik heb er ontzettend veel zin in! Aanmelden kan nog en je bent verzekerd van een startnummer……………..

Sportieve groetjes Leon Geeraets

JULI 2017 | Sneek en meer...

Twee weken na het niet lopen in Edinburgh ging het hardlopen al weer stukken beter. De oorzaak van mijn blessure denk ik ook gevonden te hebben. Geen overbelasting van het trainen, maar een overbelasting van een nacht autorijden met veel remmen en gas geven. Die nacht voelde ik wel iets in mijn rechterkuit, maar zoals zo vaak denk je dat is morgen wel over. Een hele lange tijd autorijden is ook niet zo mijn ding, ik pak liever de fiets of de benenwagen. Ik bleef nog voorzichtig en hield mijn conditie op peil met fietsen, zwemmen, krachttraining en een beetje lopen. Na twee weken liep ik alweer 15 km in een rustig tempo en na drie weken 21 km in een rap tempo. Dus tijd om nog even een marathon mee te pakken zo net voor de vakantie. Het werd de marathon in Sneek (en meer) op advies van Grubbenvorstenaar Nico.

Nico, inmiddels al 70 jaar liep dit jaar voor de 3e keer de halve marathon van Sneek. Volgens Nico een mooie route door de natuur rond het Sneekermeer. Gezien zijn leeftijd houdt Nico het bij de halve marathon. Ik hoop dat ik op die leeftijd ook nog (halve) marathons kan lopen, dus alle lof voor Nico. In 2012 had ik met Nico in New York afgesproken om de alternatieve marathon te lopen in Central Park. Inderdaad het jaar dat de marathon op het allerlaatste moment werd afgelast vanwege de Orkaan Sandy. Wij besloten om dan maar zelf de afstand van 42 km te gaan lopen en omdat in New York op iedere kruising verkeerslichten staan bleef alleen Central Park over. Een rondje is ongeveer 10 km. Zes uur in de ochtend was de afspraak en dat was maar goed ook, want om negen uur stond Erben Wennemars met heel veel anderen in Central Park om hun alternatieve loop te doen en werd het heel druk. De alternatieve marathon werd gelopen, de medaille kregen we alsnog en het inschrijfgeld kregen we terug gestort. Drie jaar terug toen Nico 67 jaar werd (en nog marathons liep) kwam hij op het idee om 67 km te gaan hardlopen voor zijn verjaardag.  Het was voor hem niet moeilijk om twee gegadigden mee te krijgen voor het rondje Roermond vanuit Grubbenvorst. Franklin en ik waren de twee gegadigden. Het rondje werd gelopen in één minuut hardlopen en één minuut flink doorwandelen en alle drie haalden we de finish.

De marathon in Sneek start om 19.00 uur en wordt gelopen op de langste dag van het jaar. Weer eens wat anders, want de meeste marathon starten in de ochtend of vroeg in de middag. Er zijn ook wandeltochten en de halve marathon die op de helft van de route van de marathon start. Voor mij geen verwachtingen en geen snelle tijd. Kilometers maken om te kijken of de achilles het aan kan en genieten was het doel. Aan de start van de marathon 400 hardlopers. Lekker relaxed dus. De route deels verhard over fietspaden en door kleine dorpjes, langs en door weilanden en veel gravelpaden rondom het Sneekermeer. De marathon ging super, ontspannen gelopen, gefinisht in een tijd van 3.32 uur en geen last van blessures. Prachtige route, weinig publiek, maar veel mooie natuur. De marathon in Sneek is een aanrader voor iedereen, beetje een combinatie van een stads- en trailmarathon. De marathon wordt georganiseerd door Sieb, de zanger van De Kast. De finish is op het plein in Sneek waar een podium staat waar artiesten optreden. Bij mijn finish stond Sieb met zijn band hun bekende liedjes te zingen, wel een leuke binnenkomer dus. Om Sieb nog te kunnen horen zingen moet je wel redelijk doorlopen, want hij zong van 22.00 tot 23.00 uur. Als je meer dan 4 uur over de marathon loopt ben je misschien nog net op tijd voor de laatste liedjes. Sieb kun je volgend jaar iets later beginnen voor al die Venlonaren die naar Sneek komen?

De verdere voorbereidingen voor de Marathon des Sables heb ik de afgelopen maand een beetje links laten liggen. Ik was vooral bezig met blessurevrij te lopen, ja nu al, ruim negen maanden voor de start. Ik ben wel weer voor de zoveelste keer het boek gaan lezen van Henk Sipers uit Maastricht. Henk is voor mij een echte held, heeft over de gehele wereld extreme meerdaagse ultramarathons gelopen waaronder de Marathon des Sables met 50 graden en in Yukon (Canada) in de sneeuw met -30 graden. Henk houd hier dagboeken van bij en deze zijn leuk om te lezen voor hardlopers die dit ook willen doen. Wat me wel opvalt is dat Henk regelmatig schrijft dat hij een ‘paracetamol’ of ‘Ibuprofen’ naar binnen werkt. Ik zie dat ook geregeld aan de start bij marathons, recreanten die voor de start nog even snel een pilletje naar binnen werken. Kennelijk om de pijn te onderdrukken die gaat komen. Bij mij is dat idee nog nooit opgekomen. Ik loop en verdraag de pijn. Pijn heeft ook een functie in je lichaam, geeft een signaal af en ga je die onderdrukken, tja wat gebeurd er dan in je lijf? Heb je hulpmiddelen nodig dan heb je waarschijnlijk niet goed getraind of een andere oorzaak. Dan nog de vraag of dat pilletje echt fysiek werkt of dat je denkt dat dit werkt en het echte pilletje een placebo blijkt te zijn. Pijn doen gaat de (ultra)marathon of zelfs de halve marathon of een tien kilometer voor de beginner toch. Laat mij dan maar pijn lijden en een ‘natural runner’ blijven.

Veel mensen denken mee in mijn voorbereiding en hebben nog wel wat advies, omdat ze in het verleden activiteiten hebben gedaan waaraan ik tijdens de MdS of mijn voorbereidingen gebruik van kan maken. Van onze lieve vriendin Simone die veel trektochten gedaan heeft kreeg ik een ultradun matje om op te kunnen slapen. Gewicht 400 gram. Het comfort moet zo hoog mogelijk, het gewicht zo laag mogelijk, want ik sleep het 10 dagen mee door de Sahara. Deze matjes zijn niet goedkoop en alle beetjes helpen. Ik ben met lenen wel voorzichtig, want de kans dat er in de Sahara iets kapot gaat is natuurlijk groot. Simone vertelde erbij dat als het matje kapot gaat, dat dan maar zo is. Thanks Simone, dikke knuffel voor jou. Dit weekend ga ik het matje maar eens testen in de tent in de tuin, samen met mijn zoontje van acht. Of ik het matje ga gebruiken tijdens de MdS weet ik nog niet. Wie weet wat ik de komende maanden nog tegen kom in de voorbereiding.

Met trainen is de maand juli een ‘overgangsmaand’. Geen wedstrijden of speciale trainingen meer op de planning al blijf ik natuurlijk keihard doortrainen. De planning voor augustus, september tot aan de marathon van Eindhoven begin oktober is wel klaar. Een bergrun van 30 km, een vlakke trail van 54 km en trail van 80 km met veel hoogte meters door Luxemburg en Belgie met mijn runningmate Rob. Maar hierover in mijn volgende blogs meer.

De inschrijving voor deVividus Running Academy van de Venloop is inmiddels geopend. Vanaf september verzorg ik weer iedere woensdagmorgen de baantraining op sportpark Vrijenbroek, maar je kunt natuurlijk ook bij een van de andere toptrainers en op andere tijdstippen terecht bij de andere Vividus Running Academy trainingen. Klik hier voor meer informatie. Ik zeg inschrijven dus. Vergeet ook niet 1 augustus in je agenda te zetten dan start de inschrijving voor de Venloop.

Fijne vakantie en sportieve groetjes Leon Geeraets

JUNI 2017 | DNS???

Yep inderdaad DNS. In mijn vorige blog schreef ik over doelen stellen. Mijn doel op de lange termijn is de Marathon des Sables. Bij de tussentijdse trainingsdoelen stond de marathon van Edinburgh op zondag 28 mei op het  programma, maar daarover later meer. Als eerste wil ik jullie bedanken voor het lezen van mijn blog en speciaal die mensen die erop zo positief op reageerden. Ik kreeg erg leuke reacties en denk velen van jullie ermee te kunnen motiveren om te blijven hardlopen of op een andere manier in beweging te blijven.

Toen ik op 2e Paasdag fit over de finish van de Zestig van Texel kwam trainde ik de zes weken daarna flink door om aan mijn snelheid te werken. Voor de marathon in Edinburgh had ik voor mezelf een PR van 3.15 in gedachte. Kilometers die had ik veel in de benen, dus de training bestond uit interval, tempoduurlopen op marathontempo +13 km/u en krachttraining. Inmiddels was het Buitenbad Groot Venlo in Blerick weer open en kon ik de looptrainingen afwisselen met zwemmen. Ik voelde mij superfit, liep de tempoduurlopen met gemak, moest mezelf eerder temperen en voelde een vette PR aankomen in Edinburgh. 

Ondertussen zocht ik op internet naar meer informatie over de MdS. Hoe zit het met betalen, de vliegreis naar Marokko en verplichte materialen die je bij je moet hebben. Op 14 mei schreef ik me  in voor de MdS 2018, geen weg meer terug dus. Om de inschrijving definitief te maken moest ik direct een aanbetaling van 1500 euro overmaken. Daarna volgen er nog 2 betalingstermijnen van 800 euro in november en januari, inderdaad het inschrijfgeld is 3100 euro. Grote bedragen maar het organiseren van een dergelijk evenement kost natuurlijk ook wat. Inmiddels had ik ook naar een vlucht naar Ouarzazate gezocht. Geen enkele rechtstreekse vlucht vanuit een vliegveld in de buurt, vaak een of twee keer overstappen op andere vliegvelden met lange wachttijden. De organisatie van de MdS regelt een eigen vlucht vanaf Parijs naar Ouarzazate. Een rechtstreekse vlucht met alleen Europese deelnemers aan de MdS. Kosten 500 euro. Parijs is voor ons goed te doen dus dit is echt de beste en makkelijkste manier om in Ouarzazate te komen en dat ook nog eens met sporters met dezelfde doelstelling. Totale kosten MdS en vliegreis 3600 euro. Ik had voor mezelf een begroting gemaakt, inclusief materiaal en voeding van ongeveer 5000 euro. Dit bedrag had ik inmiddels ook bij elkaar gespaard en gereserveerd. 5000 euro voor een weekje hardlopen in de woestijn, ik werd door een enkeling voor gek verklaard maar ja, ik heb nu de mogelijkheid en het gaat ook gebeuren.

Over kosten en goede doelen. Via een collega kreeg ik een artikel uit een Heldens weekblaadje onder ogen. Twee Heldenaren gingen een ultramarathon in de jungle in Zuid-Amerika lopen. Althans dat wilde ze graag. Mijn collega gaf me het artikel eigenlijk met een knipoog zo van misschien is dit ook een uitdaging voor jou. Ik begon het artikel enthousiast te lezen. De beide Heldenaren waren flink in training voor de junglerun. Inmiddels hadden ze er een goed doel aan gekoppeld, dit hadden ze zelf opgericht. Dat is natuurlijk mooi dat je dat voor andere mensen wil doen. In de laatste alinea van het artikel knapte ik echter volledig af. Er stond letterlijk, het was nog niet zeker dat de Heldenaren konden gaan, omdat de kosten van inschrijven duur waren, ongeveer 5000 per persoon (waar heb ik dat eerder gelezen), moesten de sponsoren van het goede doel dus minimaal 10.000 euro bij elkaar brengen en alles wat er dan over bleef ging naar het goede doel. Meer respect heb ik dan voor de 3 Venlose ROPARUN teams die met Pinksteren aan de start staan in Parijs of Hamburg.  In 2015 was ik zelf een van de bofkonten die aan de ROPARUN mocht meedoen, als hardloper natuurlijk. Een team bestaat uit ongeveer 25 personen, hardlopers, fietsers, chauffeurs, navigators en ander begeleiders.  Ik weet dat veel van mijn oud teamgenoten dit jaar weer aan de start staan. Het hele jaar hebben ze al hun vrije tijd, geheel belangeloos zonder er zelf beter van te worden, gestoken in de voorbereidingen en in het organiseren van evenementen om geld op te halen voor de ROPARUN. Alle Roparunners heel veel succes en plezier met jullie run: RESPECT!!!

O ja, de titel van deze blog was DNS. Wat is DNS vraag je je dan af. De laatste woensdag voor de marathon van Edinburgh ging ik nog even een loopje doen. Paar kilometer inlopen 5 km op marathontempo en dan uitlopen naar huis. De eerste 2 gingen zoals altijd, bij het uitlopen voelde ik een pijnscheut door mijn rechterachillespees. Zo erg zelfs dat ik niet meer kon afzetten met mijn voorvoet en dus moest gaan lopen. Met de gedachte dat dit wel bijtrok liep ik naar huis, ik had immers nog 4 dagen om te herstellen. De pijn tijdens het afwikkelen werd echter niet minder. Op zaterdag vlogen we met 17 collega’s naar Edinburgh. Ik sliep met Edwin op een kamer. Edwin was een rustig persoon met droge humor en liep zijn 3e marathon in Edinburgh. We hadden wel een klik. Eigenlijk hadden alle 17 collega’s wel een klik onderling, maar dat kan ook niet anders als je met marathonlopers onderling op pad gaat. Ik vertel Edwin enthousiast over de Venloop en vraag of hij daar wel eens gelopen heeft. Edwin niet, maar zijn vrouw wel. Edwin haalt een boek uit zijn tas. Zijn vrouw loopt pas enkele jaren en heeft haar hardloopverhalen opgeschreven. Ze vond hardlopen en schrijven zo leuk dat ze het naar een uitgever heeft gestuurd en deze wilde het boek wel uitgeven. De titel van het boek is ‘Om te kijken of je het kunt’, geschreven door Anika Voets. Ik lees een stukje in het boek over de Venloop: “De Venloop is echt een belevenis. Zoveel publiek en zoveel versierde straten heb ik nog nergens anders gezien. Ik raadt iedereen af om met oortjes of hoofdtelefoon te lopen tijdens deze halve marathon. Het parcours is een aaneenschakeling van blaaskapellen, orkesten, DJ’s en mensen die het maximum aantal decibellen van hun boxen willen testen. Je hoort onafgebroken muziek en er staat overal publiek. Iedereen helpt de lopers en voelt zich betrokken. Er is heel veel interactie”.  Dat wisten wij Venlonaren natuurlijk al lang maar toch weer leuk om het ook van anderen te horen. Met toestemming van Anika mag ik de passage in mijn blog gebruiken.

De ochtend van de marathon ben ik om 6 uur op. Trek mijn hardloopkleding aan en ga naar buiten een testloopje doen. Na 500 meter moet ik gaan lopen. Nog steeds teveel last. Ik loop naar de hotelkamer en plak nog maar een tape over mijn achillespees. Weer naar buiten testloopje. Nee het wordt niks vandaag. Wat ik eigenlijk al wist moet ik dan toch bevestigen, er is geen wonder gebeurd en ik kan niet starten. Teleurgesteld vertel ik mijn collega’s dat ik niet ga starten. DNS is ‘Did not start’. Wat ga ik dan wel doen vandaag. Natuurlijk, ik ga mee naar de start om mijn collega’s aan te moedigen en vertrek daarna naar de finish om ze binnen te halen.  Bij de start kom ik twee Venlonaren tegen, niet de minste want een van hen is Nico, oud voorzitter van de Venloop. Nico loopt met Do de marathon. Ze zijn met SlotenLei en de kersverse voorzitter van de Weir Venloop Erik naar Edinburgh gekomen. De laatste twee lopen de halve marathon en heb ik helaas niet meer gezien. Ik ga mijn talent als fotograaf maar eens beproeven en neem aan de start en de finish actiefoto’s van mijn collega’s, doe ik toch nog iets goed. Als ik de foto’s op de app zet zijn de collega’s waanzinnig over de actiefoto’s, met een glimlach krijg ik te horen dat ze blij zijn dat ik niet mee kon rennen. Het weekend was super ondanks dat ik niet kon lopen. Al mijn collega’s en medehardlopers thanks voor dit superweekend.

 

Goed nieuws. Met mijn achillespees is het inmiddels iets beter. Blij als een klein kind kon ik vanmorgen pijnloos andere halve kilometer naar het zwembad rennen en na een uur baantjes trekken weer anderhalve kilometer terug. Nog niet hersteld maar deze ultrarunner was blij om 8 minuten te rennen.

Meer goed nieuws. Ik ben niet meer de enige Venlonaar die in heeft geschreven voor de MdS 2018.  Mijn familie is er een beetje geruster op. Eerst stonden ze er helemaal niet achter dat ik naar de Sahara zou gaan. Bang dat ik niet terug zou keren. Beetje bij beetje kwamen ze er achter dat ik niet te stuiten was en lieten ze het los. Nu ze weten dat mijn maat Nick meegaat zijn ze er toch wel iets geruster op. Nick is fysiek niet het prototype van een ultrahardloper, maar heeft wel de goede mindset. Een doorzetter die het woord opgeven niet kent. En juist dat laatste heb je nodig om de MdS te kunnen volbrengen. Nog 10 maanden de tijd om te trainen Nick. We can do it. Ik ga weer verder mijn de voorbereidingen, tot blog drie.

Sportieve groetjes Leon Geeraets

APRIL 2017 | Na de Venloop: nieuwe doelen stellen!!!

Na 7 maanden trainen met de hardlopers van de Vividus Running Academy was de Venloop op zondag 26 maart  2017 een waar feest en een mooie afsluiting van een trainingsperiode. Iedereen had zijn eigen doel, een snelle 10 Km of de halve marathon uitlopen waarbij de tijd niet belangrijk is.  Wat doe jij na de Venloop? Neem je rust en tijd voor andere zaken dan sporten of hardlopen. Is de Venloop 2018 je volgende doel of heb je inmiddels al ingeschreven voor een ander hardloopevenement?

Ik wel. Al een jaar of vijf spookt de Marathon des Sables door mijn hoofd. Er zijn van die evenementen die je niet uit je hoofd kan zetten voordat  ze volbracht  zijn. Zo ook de Marathon des Sables voor mij.

12 jaar terug mijn eerste halve marathon gelopen, natuurlijk de Venloop, in mijn eigen ‘stedje van lol en plezeer’. Daarna had ik de smaak te pakken. Inmiddels vele marathons, ultra’s en trailruns later ben ik in de voorbereiding op de MdS. Tot nu toe nog alle doelen bereikt en gelukkig blessurevrij gebleven. Misschien wel door mijn manier van trainen, veel afwisseling met crosstraining is mijn manier. De 60 km van Texel, Mont Blanc marathon, Monschau ultramarathon, Trans Gran Canaria en afgelopen jaar de Dolimiti Xtreme trail en de Rursee ultramarathon stonden al eerder op het programma.

De MdS vergt alleen meer voorbereiding, jaren van voorbereiding. Training, kleding, schoeisel, voeding en materiaal zoals lampjes,kompas en slaapzak zullen uitgezocht en getest worden. De rugzak waarmee waarschijnlijk gelopen gaat worden die is inmiddels in bezit (verjaardagskado van mijn grootste fans) en kan getest worden. Iedere week ongeveer 70 km hardlopen. Krachttraining  voor de power en om blessures te voorkomen. Voor de afwisseling fietsen en zwemmen.  Na jaren van ervaring met zelf sporten, training geven en opleidingen volgen kan ik wel zeggen dat ik mijn eigen trainer ben. Na opleidingen tot fitnesstrainer, hardlooptrainer, sportmasseur en gewichtsconsulent  weet ik toch wel waar ik over praat, of toch niet?

In 2016 eerst de 5KM gelopen op tempo, daarna de 10 KM als ‘peezer’ op 50 minuten, en daarna mijn vriendin  gepacet op haar eerste Halve marathon. 2017 alleen de halve marathon en dan op een vlak tempo van 14.1 km/u of 4.15 minuut per km. Deze missie is geslaagd. De halve marathon in een vlak tempo gelopen, geen verzwakking gehad en de laatste km nog iets kunnen versnellen. Tijd 1.30. Het volgende trainingsdoel was 2e paasdag de 60 KM van Texel. De derde keer dat ik deze magische run over strand, door de duinen en bossen, over wad en door pittoreske Texelse plaatsjes liep.  Doel was in een lekker vlak tempo op gevoel lopen en blessurevrij over de finish. De weersvoorspellingen waren goed, 8 graden, droog en een zonnetje. Tijdens de run bleek dit anders. Er stond hoog water dus er moest op het strand door de losse zand geploeterd worden, met windkracht 4 op het voorhoofd en als toetje donkere wolken met een regen en hagelbui, ijskoud dus. Daarna bleef het droog, bleef de zon schijnen en warmde de blote benen weer snel op. Uiteindelijk tijd 6 uur en 11 minuten, tevreden gezien de omstandigheden, maar veel belangrijker fit over de finish met het gevoel dat ik nog wel door kon lopen.

Op 28 mei staat mij volgende doel op het programma. Met 15 collega’s uit het hele land de marathon in Edinburgh Schotland lopen. Mijn doel een PR. In mijn volgende blog krijgen jullie het antwoord op dit doel………

Ik wil jullie Venlopers het advies geven stel nieuwe doelen en deel deze met je omgeving.  Doelen geven richting, motiveert en daagt je uit! Belangrijk is wel dat je doel reëel en haalbaar is. 

Ik ben benieuwd naar jullie volgende doel Venlopers???

Sportieve groetjes Leon Geeraets

Uw internetbrowser is verouderd.

Voor een goede weergave is een recente versie van uw browser vereist. U kunt uw browser vernieuwen door de nieuwste versie te downloaden en te installeren.